Deze ochtend zijn Andvari en Brunnur naar de Wiesenhof vast vertrokken, voor een ijzer voor Andvari. En om niet alleen te zijn mocht zijn vriendje mee. Hans en Niek hebben ondertussen een hele mooie tocht gehad door veel bos en mooie paden. Ook gingen ze met een pondje over de Rijn, dus weer een mijlpaal. Ze zijn uitgekomen in Leopoldshafen, 10 km boven Karlsruhr.
Deze keer bij mensen met springpaarden en ook weer heel aardig.
Als er nog nieuws komt over deze dag wordt hij bijgewerkt.
donderdag 30 juli 2009
de elfde dag
In de ochtend met drie ruiters verder en het liep goed tot.....die lieve andje er na 38 km weer een ijzer af schopte. We kregen geen smid gevonden dus de tocht was afgelopen voor vandaag maar wel op een leuk adres. We werden door een mevrouw, Silvia, geholpen met het vinden van een smid en een weitje. Het weitje is prima gelukt, maar alle 15 smeden die ze had gebeld hadden geen tijd.
We staan bij een mevrouw die ook trektochten heeft gedaan en de meneer heeft koetsjes plus een leuke hond. De paarden staan tot hun buik in het gras. En in de ochtend was de mevrouw van de rijvereniging bang dat we honger leden en trakteerde op een groot ontbijt.
We staan bij een mevrouw die ook trektochten heeft gedaan en de meneer heeft koetsjes plus een leuke hond. De paarden staan tot hun buik in het gras. En in de ochtend was de mevrouw van de rijvereniging bang dat we honger leden en trakteerde op een groot ontbijt.
dinsdag 28 juli 2009
de tiende dag
Niek en Hans hebben deze dag 28 km gelopen, tot Wiesoppenheim en we staan nu bij een rijstal met een mooi beekje en fruitbomen. Atli heeft de dag ervaren als een lopend buffet.
De heren hebben voor het eerst de bodywarmers uitgedaan onderweg. Andere dagen vonden ze dat er toch erg veel in kon.
Hans wordt intussen een volleerd trailerrijder en volleerd pennymeisje. Hij weet dus alles van borstels en glansspray.
De heren hebben voor het eerst de bodywarmers uitgedaan onderweg. Andere dagen vonden ze dat er toch erg veel in kon.
Hans wordt intussen een volleerd trailerrijder en volleerd pennymeisje. Hij weet dus alles van borstels en glansspray.
de negende dag
Een dag met grote pech. Klaartje viel van Brunnur en het was toch ernstig. Het komt allemaal weer goed, maar ze heeft een nekblessure en gaat als begeleider mee verder.
de achtste dag
Richard en Marlies zouden in de luchpauze naar huis gaan, dus we reden met 5 paarden. Dit was toch een moeilijkere weg, een bospad wat ophield en we ploeterden voorzichtig door de struiken en modder. Kliene stukje konden we wel draven maar het was opletten.
Ook veel verhard en langs wat drukkere weg. De drukke wegen reageren ze niet meer op, en viaducten maakt ze ook niet uit. Rigr moest wel even kijken als er ander soort auto's onderdoor kwamen maar ze waren goed koel.
We hadden een laag gemiddelde en kwamen pas om vier uur op de lunchplek. Dat was dan wel weer de moeite waard. Een prachtig weitje met een beek met helder water en fruitbomen tussen de huizen in. De eigenaar had ook een restaurant alias wijnstube en daar hebben we met zijn achten warm gegeten. De kok en de sfeer waren super, en tot plezier van de kok aten we 12 porties weg plus toetje.
Na rustig uitbuiken, moest Vala naar huis en ging de rest verder. Hans vond het natuurlijk erg maar in de avond vertelde hij dat Rigr erg zijn best deed. Na de lunch was het terrein een stuk beter en schoten ze goed op tot Alzen.
Daar hadden we de beschikking over een appartement met ligbad en er was bezoek van Maaike en Miriam.Dus wer keigezellig en superluxe.
Ook veel verhard en langs wat drukkere weg. De drukke wegen reageren ze niet meer op, en viaducten maakt ze ook niet uit. Rigr moest wel even kijken als er ander soort auto's onderdoor kwamen maar ze waren goed koel.
We hadden een laag gemiddelde en kwamen pas om vier uur op de lunchplek. Dat was dan wel weer de moeite waard. Een prachtig weitje met een beek met helder water en fruitbomen tussen de huizen in. De eigenaar had ook een restaurant alias wijnstube en daar hebben we met zijn achten warm gegeten. De kok en de sfeer waren super, en tot plezier van de kok aten we 12 porties weg plus toetje.
Na rustig uitbuiken, moest Vala naar huis en ging de rest verder. Hans vond het natuurlijk erg maar in de avond vertelde hij dat Rigr erg zijn best deed. Na de lunch was het terrein een stuk beter en schoten ze goed op tot Alzen.
Daar hadden we de beschikking over een appartement met ligbad en er was bezoek van Maaike en Miriam.Dus wer keigezellig en superluxe.
de zevende dag
Gisteren was toch besloten om Vala om te ruilen voor Rigr. Vala bleef wat peesproblemen houden, en om definitieve peesblessures te voorkomen moest ze maar naar huis. Het was niet zo dat ze meteen moest stoppen dus ze liep vrolijk mee.
Richard en Marlies zouden toch al op bezoek komen en die brachten Rigr met papieren mee(een grote klus, de ambtenaar zuchtte 'dat de toch bij de EU komen'). In de ochtend een superrit en de lunchplek van Hans en Jorien was ook weer mooi met brede berm, dus prikwei. De man die een beetje alles regelde in het dorp kwam kijken en ging thuis vrienden bellen waarvan de dochter ook ijslanders had. Die mensen kwamen een praatje maken en foto's maken. Hun dochters zwager reed ook op de wk.
Na de gezellige lunch reden we met vijven, Marlies en Rigr ook verder door een heel mooi woud met veel reeën. Er waren goede paden dus de paarden hadden ook een lekkere rit.
Niek kan ook echt toveren; dan rijd je in een groot woud en hij komt precies op de goede plek na een aantal kilometers er weer uit. Het laatste stukje mochten de paarden weer zonder ons op hun rug naar een manege in Wiebelsheim. Die mensen vonden het een beetje raar maar kwamen sávonds toch even gezellig kletsen en de paarden hadden weer een paradijselijke weitje.
Vala en Rigr waren een nachtje erg gelukkig want ze mochten bij elkaar in de prikwei.
Richard en Marlies zouden toch al op bezoek komen en die brachten Rigr met papieren mee(een grote klus, de ambtenaar zuchtte 'dat de toch bij de EU komen'). In de ochtend een superrit en de lunchplek van Hans en Jorien was ook weer mooi met brede berm, dus prikwei. De man die een beetje alles regelde in het dorp kwam kijken en ging thuis vrienden bellen waarvan de dochter ook ijslanders had. Die mensen kwamen een praatje maken en foto's maken. Hun dochters zwager reed ook op de wk.
Na de gezellige lunch reden we met vijven, Marlies en Rigr ook verder door een heel mooi woud met veel reeën. Er waren goede paden dus de paarden hadden ook een lekkere rit.
Niek kan ook echt toveren; dan rijd je in een groot woud en hij komt precies op de goede plek na een aantal kilometers er weer uit. Het laatste stukje mochten de paarden weer zonder ons op hun rug naar een manege in Wiebelsheim. Die mensen vonden het een beetje raar maar kwamen sávonds toch even gezellig kletsen en de paarden hadden weer een paradijselijke weitje.
Vala en Rigr waren een nachtje erg gelukkig want ze mochten bij elkaar in de prikwei.
de zesde dag
Dit werd de eerste dag met serieuze heuvels. De route die aangeraden was bleek toch niet zo mooi, met erg veel verharde weg en als toetje een flinke regenbui. Na ongeveer 19 km kwam de pech; Andvari schopte maar eens een ijzer weg.
Hands n Jorien waren op al op een lunchplek met manege, en die mensen waren zo aardig om een trailer uit te lenen om hem op te halen. We mochten ook blijven slapen. Een korte tocht van 30 km, maar wel lekker voor de paarden en keer. Die hadden weinig bezwaar tegen een mooi weitje. Dit was in Wellingen.
Ze hadden ook een vrouwelijke smid gebeld, die Antje weer keurig op zijn ijzertjes zette.
Natuurlijk met speciale dank, want ze was een eind komen rijden voor 2 ijzers.
Hier was ook een speciaal nachtgebeuren. Carla schrok wakker omdat ze dacht dat er iemand was en keek slaperig in de auto. Ze riep hard genoeg om iedereen wakker te krijgen:"We moeten de politie bellen". Iemand die iets meer wakker was zag dat de zadels nog wel gewoon in de autop lagen en iedereen kon weer van de wat langere nacht genieten.
Hands n Jorien waren op al op een lunchplek met manege, en die mensen waren zo aardig om een trailer uit te lenen om hem op te halen. We mochten ook blijven slapen. Een korte tocht van 30 km, maar wel lekker voor de paarden en keer. Die hadden weinig bezwaar tegen een mooi weitje. Dit was in Wellingen.
Ze hadden ook een vrouwelijke smid gebeld, die Antje weer keurig op zijn ijzertjes zette.
Natuurlijk met speciale dank, want ze was een eind komen rijden voor 2 ijzers.
Hier was ook een speciaal nachtgebeuren. Carla schrok wakker omdat ze dacht dat er iemand was en keek slaperig in de auto. Ze riep hard genoeg om iedereen wakker te krijgen:"We moeten de politie bellen". Iemand die iets meer wakker was zag dat de zadels nog wel gewoon in de autop lagen en iedereen kon weer van de wat langere nacht genieten.
de vijfde dag
Deze dag begon met een telefoontje naar Nederland met informatie van weeronline. Helaas is de regenkleding uitgeprobeerd. Maar wel hele mooi paden en omgeving, en nog steeds niet zo erg stijl. Voor de late lunch al 40 km, en een lunch met prikwei. Deze dag is zelfs 62 km gereden en we zijn beland op een manege met jachtpaarden en ook honden uiteraard in Franken, Sinzig. (wel veertig). Om half elf nog koken . Maar iedereen had lekker genoten van de kookkunsten van Hans en Jorien onder de overkapping en de paarden waren lekker fit. Hans van Jorien was helemaal weg van de honden waar er 2 van de meute van onze koningin kwamen. Pas om 12 uur snel slapen.
De eigenaar sloeg zelfs het bier af wat we wilden geven, dat moesten we bewaren voor mensen die we meer om moesten kopen.
De eigenaar sloeg zelfs het bier af wat we wilden geven, dat moesten we bewaren voor mensen die we meer om moesten kopen.
vrijdag 24 juli 2009
de vierde dag
Deze dag was een goede dag met veel goede paden en een gestaag tempo. 8,5 km bewegingsgemiddelde en totaal 55 km tot Müggenhausen(Heimerzheim) Voor de lunch van half drie al 32 km. Bij deze lunch was ook het eerste misverstand. Hans en Jorien waren op een prachtig plekje langs een andere weg. Hans en Jorien hadden weer een slaapplaats gezocht en deze keer bij de vader van een van de Duitse equipeleden. Ze konden alleen geen internetcafe vinden dus alles moet doorgebeld worden en de foto's volgen. Ze konden douchen en deze keer allemaal. Deze mensen wilden ook al niets laten betalen, maar wel een rondeje ovaalbaan bij vertrek.
de derde dag, het eerste oponthoud
De derde dag begon goed, de dames gedoucht in het dorp en toch wat eerder weg. Her en der wat asfalt maar tussen de velden door mooie paden voor een snellere gang. En na 17 km vloog toch het eerste ijzer eraf. We stopten en Carla en Niek sloegen het ijzer eronder We hadden ook een vroege lunch met heerlijke broodjes( met dank aan Joke) Carla nam het van Marlies over en er is nog stevig doorgereden.Toch weer 50 km.Ook een spijker uit een zadel, maar we zaten in de buurt van Jülich, en dat was zo geregeld door de volgdienst.In de avond gekampeerd bij een oude koeienboer die geen opvolgers had. Lekker gras voor de paarden en gekookt voor onszelf. Tijdens het onweer konden we onder de overkapping eten. En er was zelfs een wc tot onze beschikking.
zondag 20 juli
Zondagavond zijn we op een mooi plekje beland in Lierop. Mals lang gras en een mooi uitzicht. We hebben wat gegeten en genoten van de tocht. Die begon met een waar festijn van zakdoekjes en een prachtige ceremonie in de baan. 2oo meter verderop kwam de eerste flinke regenbui, dus we schuilden wat in het bos. Daarna hadden we een mooie rit, veel langs het kanaal en genoten we van de lunch van Anja, op een mooi plekje op de Strabrechtse hei. Onze paarden hadden er zin in en wij ook. Het was wat kouder dus voor ons goed weer en weinig dazen onderweg.In de morgen werden we rustig wakker en vertrokken rond half elf richting Duitsland. Vandaag zouden we de Maas overgaan en wat bruggen en viaducten. Het stuk langs het kanaal was wisselend verhard en zandpad, maar altijd een lekker windje. In Maasbracht over de sluis en een Kanaal deed onze paarden niets, eitje. Daarna parallel aan de A2 over de Maas. Het was voor Vala heel spannend, de platen aan het begin van de brug, maar toch gelukt en stoer liepen we over de Maas. Daarna kregen we een stuk bos en akkers, dat ging prima tot een een grootscheepse Dazenaanval te verwerken kregen. Zo hard als we konden zijn we doorgereden, maar deze hadden vliegles gehad en konden 29 km per uur. Na de dazen zaten we bijna in Duitsland, waar Jorien en Hans een paardenboer gevonden hadden, waar we mochten kamperen. Hij bracht ons tonnen met water en we mochten bij hem thuis douchen. Je komt steeds weer zo'n aardige mensen tegen. We hebben lekker gekookt en een biertje gedronken, na in totaal al 100 km gereden te hebben, en de grens net gepasseerd te zijn.
zondag 19 juli 2009
het vertrek
Om half elf was het zover een mooi uitzicht in de baan, en mooie zakdoekjes.Een mooier afscheid kon er niet zijn en tot op het wk
Laatste uurtjes thuis
Het is al zondag, 2 uur 's nachts, het 2e feest van de wedstrijden Zuid zit er voor ons al weer op, want over zo'n 9 uur zijn we op weg naar het WK in Brunnadern. Ondanks dat we al lang weten dat we gaan, begint de spanning nu toch echt te komen. Hebben we aan alles gedacht? Gaan we alles weten te vinden? Komen we aan onderdak? Kunnen de paarden de lange reis aan? Antwoorden op die vragen zullen zeker nog voor spannende momenten zorgen, maar toch... morgen trekken wij vol goede moed de horizon tegemoet, naar de eerste pitstop in Lierop.
Vanwege onze tocht naar Lierop zullen we helaas de finales van Zuid moeten missen, en nu heb ik er niet veel verstand van, maar er is mij verteld dat het altijd leuk is om te zien. Maar er wordt mij wel meer verteld... gisteravond kreeg ik te horen dat we een of ander afscheidsceremonievertrekdingetje hebben, in het midden van de ovaalbaan. Dus nu kan er een vraag aan het bovenstaande lijstje worden toegevoegd: 'zit mijn haar wel goed?'
Nu ja, morgen vroeg dag, dus ik zoek het laatste bed (op poten) op dat ik waarschijnlijk de komende drie weken zal zien. Welterusten.
Vanwege onze tocht naar Lierop zullen we helaas de finales van Zuid moeten missen, en nu heb ik er niet veel verstand van, maar er is mij verteld dat het altijd leuk is om te zien. Maar er wordt mij wel meer verteld... gisteravond kreeg ik te horen dat we een of ander afscheidsceremonievertrekdingetje hebben, in het midden van de ovaalbaan. Dus nu kan er een vraag aan het bovenstaande lijstje worden toegevoegd: 'zit mijn haar wel goed?'
Nu ja, morgen vroeg dag, dus ik zoek het laatste bed (op poten) op dat ik waarschijnlijk de komende drie weken zal zien. Welterusten.
zaterdag 18 juli 2009
Welkom
Hoi, welkom op de blog van het IJslander-lange-afstand team.
Wij gaan hier vertellen hoe wij in 3 weken van Zuid naar Zwitserland rijden. Wij zullen hier af en toe een bericht achter laten hoe het met ons gaat, en waar we ergens zijn.
De ruiters en paarden
Hans Jasper op Vala frá Peterstödum
Klaartje Koolen op Brunnur frá Breidablik
Carla van Nunen op Atli frá Breidablik
Niek van Nunen op Andvari frá Breidablik
De begeleiding:
Jorien Jasper
Hans Wouters in een VW Transporter
Wij danken onze sponsoren:
Wij gaan hier vertellen hoe wij in 3 weken van Zuid naar Zwitserland rijden. Wij zullen hier af en toe een bericht achter laten hoe het met ons gaat, en waar we ergens zijn.
De ruiters en paarden
Hans Jasper op Vala frá Peterstödum
Klaartje Koolen op Brunnur frá Breidablik
Carla van Nunen op Atli frá Breidablik
Niek van Nunen op Andvari frá Breidablik
De begeleiding:
Jorien Jasper
Hans Wouters in een VW Transporter
Wij danken onze sponsoren:
Abonneren op:
Reacties (Atom)
